Je crois que dehors c'est le printemps

Theater - Duur 1u30 - Vanaf 12 jaar

De mentale kaart van een omgekeerde Medea die zichzelf probeert te vinden nadat ze alles heeft verloren.

Een moeder leidt een rustig leven met haar man en twee kleine meisjes. Maar op een dag verdwijnt haar man met de twee kinderen. Zijn suïcidale lichaam wordt uiteindelijk gevonden en de meisjes worden nog steeds overal gezocht.

Het is dit waargebeurde verhaal, dat zich een paar jaar geleden in Zwitserland afspeelde, dat actrice Gaia Saitta op het toneel wilde brengen, alleen en op armlengte afstand, om het portret te schilderen van een vrouw die verscheurd wordt tussen de afgrond van pijn en de (vage) hoop op een wederopstanding, de afgrond van tragedie en het (hardnekkige) verlangen naar wederopbouw. Nou ja, niet helemaal alleen, want Gaia Saitta wordt al snel bijgestaan en gesteund door negen beschermengelen die, trouw aan hun waarden en hun plichtsbesef, haar zachtjes helpen om de flarden van haar herinneringen en de flarden van haar bestaan te herstellen. En het is precies deze gefragmenteerde, fragmentarische benadering, zowel in verhaal als vorm, die ons in staat stelt ons te verdiepen in het verbrijzelde innerlijk van de hoofdpersoon - en in haar behoefte aan troost die onmogelijk te verzadigen is...

Laat minder zien